Deze lente zullen velen als een bevrijding beleven. De gehate mondkapjes in de labs kunnen af. En natuurlijk daarbuiten. Gewoon in het OV zitten zonder zo’n ding (na 23 maart) en doodgemoedereerd een café inlopen zonder je coronacheck erbij te hoeven pakken. Ook op het werk zal het als een verademing worden ervaren.

Zeker voor wie werkt in een lab, want thuiswerken is er vaak niet bij en binnen wordt vaak streng toegezien op het handhaven van de 1,5 meter en het bedekken van neus en gezicht. Een vriend van me die analist is, kijkt reikhalzend uit naar het opheffen van dit alles. De hele dag op je hoede zijn niet op je vingers getikt te worden als je dat ding even niet goed op hebt. Gewoon in de lift met zijn tweeën naar de kantine op de vierde verdieping zonder dat het management over je schouders kijkt, omdat er maar eentje in de lift mag, zelfs met mondkapje op. Terug naar het oude normaal, en dat ‘nieuwe normaal’ snel vergeten – het zou nooit wennen. Gewoon foto’s nemen in een lab, zonder zo’n kapje, want dan beslaat direct je lens. Nog erger bij onze fotograaf die een bril heeft, dan zie je dus direct niets meer met een mondmasker op. Ik lees – en dit is medio februari – dat het aantal testaanvragen nu ook een dalende lijn vertoont. Over niet al te lange tijd zullen diverse coronastraten niet meer in gebruik zijn. Alleen voor monitoring zullen nog covid-19 pcr-testen gedraaid worden. Het gaat dan om lage aantallen, dus ik vraag me af wat het lot is van die lege labzalen. Voor miljoenen is er – deels met overheidssteun door gesubsidieerde en deels door nooit uitgevoerde, maar wel betaalde analyses – geïnvesteerd. Maar of er een tweede leven voor deze faciliteiten is? Ik laat me graag bijpraten als iemand hier ideeën over heeft. Het zou toch kapitaalvernietiging zijn als deze apparatuur gaat staan verouderen. Aanvankelijk zal deze reservecapaciteit nog wel even nodig blijven – het zekere voor het onzekere nemen, met dit virus weet je het maar nooit – maar als ik zo de berichten van het RIVM lees, lijkt het virus een stille dood te sterven. Althans in zijn zeer bedreigende vorm. De massale herinfecties van de laatste maanden hebben wel aangetoond dat je niet snel meer heel ziek wordt van Covid-19. Inmiddels is de BA.2-subvariant van omikron is nu overal in Nederland dominant, en daarmee is het risico op ziekenhuisopnames verder afgenomen. Nog besmettelijker, maar niet ziekmakender – zo zal de pandemie nog sneller uitdoven, althans hier in Europa, al was minister Kuipers hier natuurlijk reuze terughoudend in tijdens zijn persconferentie op 15 februari. Terug naar ‘de oude normaal’ zal misschien even aanpassen zijn, maar het went vast snel. Bye bye corona. In memoriam: Covid-19, we zullen je in drie dereguleringsstappen snel vergeten…

Covid-19